KUBUŚ, 5 LAT ANIA, 18 LAT KRZYSIEK, 25 LAT
AUTYZM.
Odmień moją historię

KUBUŚ, 5 LAT

Czekam na diagnozę

POMÓŻ MI

ANIA, 18 LAT

Kto mnie zrozumie? 

POMÓŻ MI

KRZYSIEK, 25 LAT

Nie szufladkuj mnie

POMÓŻ MI
6 mitów o autyzmie
1. Mit geniusza
1. Mit geniusza

Osoby z autyzmem są takimi samymi ludźmi jak wszyscy. I tak jak wśród wszystkich ludzi zdarzają się wśród nich osoby o wybitnych uzdolnieniach. Nie jest to jednak cecha powszechna, ani charakteryzująca osoby w spektrum autyzmu. Jednak wszystkie talenty osób z autyzmem są równie wspaniałe i warto je pielęgnować.

2. Mit niepełnosprawności intelektualnej
2. Mit niepełnosprawności intelektualnej

Spektrum autyzmu nie oznacza, że osoba autystyczna jest niepełnosprawna intelektualnie. Te cechy mogą, ale nie muszą współistnieć ze sobą. 

3. Mit dystansu emocjonalnego
3. Mit dystansu emocjonalnego

Osoby autystyczne mogą potrzebować wsparcia w relacjach z innymi ludźmi. Jednak większość z nich chce je nawiązywać. Potrafią otwierać się na innych, wchodzić w relacje i zawierać przyjaźnie. Tak samo jak każdy chcą mieć znajomych, pracować, mieć kontakt z innymi ludźmi na co dzień.

4. Mit autyzmu tylko u dzieci
4. Mit autyzmu tylko u dzieci

Autyzm towarzyszy osobie przez całe życie. Jest z nią od narodzin do dorosłości i późnej starości. To stan, który nie mija. Osób dorosłych w spektrum autyzmu jest więcej niż dzieci. Osoby autystyczne potrzebują wsparcia przez całe życie. Ograniczanie wsparcia tylko do dzieci jest dla wielu osób i ich rodzin krzywdzące i obniża jakość ich życia.

5. Mit wyleczenia autyzmu
5. Mit wyleczenia autyzmu

Autyzm to odmienny od typowego sposób rozwoju człowieka, objawiający się różnicami w sposobie komunikacji, nawiązywania relacji, wyrażania emocji, uczenia się oraz różnorodnym schematem zachowań. Każda osoba z autyzmem jest indywidualnością, a wymienione wcześniej cechy mogą występować w różnym natężeniu. Autyzm towarzyszy osobie przez całe życie. Oferowane rodzicom małych dzieci terapie, które obiecują „wyleczenie” autyzmu, są nadużyciem.

6. Mit autyzmu tylko u chłopców
6. Mit autyzmu tylko u chłopców

Autyzm występuje zarówno u chłopców, jak i u dziewczynek. Widoczna niegdyś w statystykach duża różnica w częstości występowania u obu płci w ostatnich latach zmniejsza się. Tłumaczy się to rozwojem metod diagnozy. Bo dziewczynki lepiej dostosowują się społecznie i trudniej je zdiagnozować. Dodatkowo są osoby autystyczne, które określają się jako niebinarnie i nie identyfikują się z żadną płcią.

Dzięki Tobie każda historia może mieć dobre zakończenie
Powiedziałem "mamo"
Powiedziałem "mamo"

Tego dnia byłam najszczęśliwszą mamą na świecie. Ale prowadziła do niego długa i trudna droga. Najpierw miesiące niepokoju i braku diagnozy. Chodziłam po lekarzach i usilne poszukiwałam odpowiedzi na pytanie: jak pomóc mojemu dziecku? Gdy mój synek miał 4,5 roku w końcu usłyszeliśmy diagnozę: autyzm. Jednak to był dopiero początek naszej drogi. 

Teraz jestem silniejszy
Teraz jestem silniejszy

Emil na terapię chodzi codziennie tą samą drogą. Tak, aby minąć sklep spożywczy, piekarnię i cukiernię, bo nie lubi zmian. Emila wychowuje babcia. To ona codzienne rano prowadzi go na terapię i popołudniu odbiera. I tak od wielu lat, bo Emil jest już pełnoletni.

Zrozumiałem siebie
Zrozumiałem siebie

To było tak. Byłem zdenerwowany. Wyszedłem na zewnątrz, nabrałem świeżego powietrza w płuca i dystansu. Wtedy świat stanął i przestał być wrogi. Teraz mogłem dostrzec to, co stałe, pewne, stabilne i bezpieczne. Majestatyczne drzewo rzucające chłodny cień, most łączący dwa brzegi, staw, po którym zawsze pływają łabędzie. Stałem, patrzyłem na nie.

Odmień historie osób ze spektrum autyzmu
Odmień historie osób ze spektrum autyzmu
Wasza pomoc w ciągu roku to:
302
zdiagnozowanych
dzieci
1187
kryzysowych
interwencji
14185
godzin walki
o samodzielność

Jeżeli jesteś osobą w spektrum autyzmu, rodzicem lub opiekunem i potrzebujesz pomocy, zadzwoń na  TeleJiM - telefon pomocowy Fundacji JiM - 789 288 996

Po co jest ta kampania?
Diagnoza jest szansą

W Polsce dzieci czekają na diagnozę nawet pół roku lub dłużej. Są również osoby, które otrzymują diagnozę dopiero po 30. roku życia. To się musi zmienić!

Domy życia, nie instytucje

W Polsce nie ma powszechnego systemu wsparcia dla dorosłych z autyzmem. Osoby niesamodzielne pozbawione opiekunów trafiają do zamkniętych instytucji, często niedostosowanych do ich potrzeb.

Mówienie o depresji ratuje życie

Stany lękowe, depresja, myśli samobójcze. To problemy, które często dotyczą osób w spektrum autyzmu. Każdego dnia tysiące z nich spotyka się z brakiem akceptacji, zrozumienia, nieprzychylnymi komentarzami. To może prowadzić do kryzysów psychicznych, a w konsekwencji do myśli samobójczych.

Historie osób z autyzmem
Autyzm dotyczy tak wielu z nas! Odkryj historie osób, które żyją z nim na co dzień.

Cześć, jestem Ida i bardzo lubię mój autystyczny mózg. Dobrze piszę i uwielbiam poznawać świat, a zwłaszcza zwierzęta. Studiuję, pracuję i działam w wolontariacie. Jestem aktywistką walczącą o zwierzęta hodowlane i autystyczną samorzeczniczką. Pozdrawiam

Ida

Cześć. Jestem Olga i opowiem wam część życia. Opowiem wam o specyficznej znajomości i cierpieniu osoby, które ktoś, ktoś poza moją rodziną skutecznie zmienił na chociaż krótki okres czasu i zmienił moje postrzeganie świata jako dziecka. Opowiem wam też o bólu, z którym łączy się miejscami moje życie i o tym, z czym walczę.

Olga

Jestem Paula, mam 18 lat i świeżo zdiagnozowany autyzm. Bez autyzmu nie byłabym tym kim jestem. Mimo wszystkich przeszkód, jakie stawia mi neurotypowy świat, uwielbiam mój autystyczny umysł. Żałuję tylko, że tak późno dostałam diagnozę.

Paula

Witam, jestem samotną matką samotnie wychowującą syna diagnozowanego z powodu podejrzenia autyzmu. 

Agata

Hej, jestem autystyczną dziewczyną w maturalnej klasie. Bardzo lubię mój autystyczny umysł - czasami sprawia problemy, ale ostatecznie nigdy nie wymieniłabym go na inny. Zresztą, źródłem większości moich problemów jest nie mój autyzm, a społeczne go postrzeganie. 

J.

Witam jestem mamą 12 letniej Zosi. U córki stwierdzono spektrum autyzmu w wieku 9 lat. Mimo swoich problemów Zosia jest pogodnym dzieckiem kochającym ludzi i zwierzęta chociaż nie wiem czy do końca wie, co to znaczy KOCHAĆ. To moja artystka, bo kocha sztukę. 

Mama Zosi

Jestem mamą 16letniego autysty. Jedyne, pierwsze i ukochane dziecko. Bywa różnie. Bywa ciężko. Bywa smutno i wesoło. Taki jest autyzm. Różny.

Dorota

Jestem mamą 5-cio latki, która ma autyzm. Jeszcze nie mówi, jest ciężko, lecz się nie poddajemy, walczymy, żeby jej świat był bezpieczny.

Patrycja

Jestem mamą 15-letniego Jasia. Boję się o jego przyszłość, a najbardziej o to, czy będzie w stanie sam sobie radzić w dorosłym życiu. Oboje z mężem staramy się, aby tak było.

Magda

Jestem Maja, mam 4 latka. Uwielbiam liczyć. Lecz nie radzę sobie z zadaniami dnia codziennego. Dużo bym chciała, ale szybko się denerwuję. Kocham swojego brata, bardzo jest mi przykro, kiedy się na mnie złości, ja wcale nie chce mu przeszkadzać. Chcę być przy nim i uczyć się od niego życia ❤️.

Maja

Mój syn Mateusz, lat 14, zdiagozowany zespół aspergera i autyzm. Mateuszek jest naszym 4 dzieckiem i najmłodszym. Czasami brakuje mi juz sił i wiary w lepsze jutro, ale walczymy z całych sił dla mojego syna 💙💙💙💙

Halina

Jestem Monika. Mam 20 lat. Dopiero w wieku 17 lat wykryli mi autyzm, zespół Aspergera. Przez 9-10 lat miałam koszmarne dzieciństwo i szkołę do której uczęszczałam. Praktycznie nikt mnie nie lubił i nie szanował. Ciągle mnie straszyli, grozili, nękali, wyśmiewali, bili... Żadna z moich byłych wychowawczyń razem z pedagog nie pomogli mi. 

Monika, 20 lat

Mam na imię Anna i jestem mamą 5-letniej Julii, u której zdiagnozowano autyzm. Julia jest cudownym, uśmiechniętym dzieckiem, aczkolwiek bywa naprawdę trudna i czazem ciężko mi opanować jej histerie. 

Anna, mama Julii

Jestem mamą 13-letniego Tymoteusza. Tymek ma autyzm dziecięcy. Przeżywamy bardzo trudny okres dojrzewania, a pandemia i izolacja z nią związana nam w tym nie pomaga.

Joanna, mama Tymka

Jestem mamą 6-letniego Kuby z autyzmem. Diagnozę usłyszałam gdy syn miał 2,5 roku. Oczywiście wszystko musiałam załatwić prywatnie, bo w moim mieście średni czas oczekiwania do psychiatry dziecięcego to ok. pół roku. Stracony czas, który można przeznaczyć na terapię. 

Kinga, mama Kuby

Cześć, mój synek ma teraz 14 lat. W wieku 7 lat zdiagnozowano u niego zespół Aspergera. Damian od urodzenia był bardzo, aż za bradzo, spokojnym dzieckiem. Nie płakal, kiedy był głodny czy miał mokra pieluchę. Kiedy był niemowlakiem, jego oczy były skierowane w jeden punkt. Lekarze mówili, że to minie. Lecz tak nie było.

Mama Damiana

Jestem mamą 3-latki z autyzmem i zaburzeniami pokrewnymi. Współistnieją u niej zaburzenia odżywiania. Ma również chore nóżki. Jednak autyzm to również jej super moc- ma doskonałą pamięć.

Mama Alicji

Moja córeczka skończy niedługo 3 latka. Stwierdzono o u niej autyzm. Czekam, aż w końcu powie "mama", ale mimo tych wad, które ma, bardzo ją kocham i cieszę się, że jest taka, jaka jest.

Angelika

Mój syn został zdiagnozowany, gdy miał 8 lat. Ciche dziecko, które bało się wszystkiego, co nowe. Syn jest piętnowany w szkole, ale swiadomość, że ma zespół Aspergera pomogła nam wychować wspaniałego, mądrego nastolatka. 

Gosia, mama Wojtka

Jestem mamą 2.5 letniego Aleksandra. Czekałam ze strachem na diagnozę autyzmu. Był płacz, strach, złość, ale to nic nie dało. Kocham go jeszcze bardziej, jest wspaniały. 

Justyna

Mój syn, Adaś, ma 6 lat. Nadal nie mówi, ale cały czas o to walczymy podczas terapii. Czekam z wytęsknieniem na jego pierwsze słowa. Szczególnie marzę, aby kiedyś usłyszeć od Adama: mamo.

Marta, mama Adama

Mój syn ma autyzm. Ludzie często nie rozumieją, czemu ucieka, kiedy np.siadają obok niego na ławce albo kiedy odsuwa się w autobusie, często słyszę, że jest niegrzeczny, niewychowany, on też to słyszy i potem się złości, i chce wrócić do domu.

Jadwiga

Mam spektrum autyzmu, a dokładnie zespół Aspergera. Nie widać go po mnie, bo autyzmu często nie widać. To wcale nie ułatwia, ponieważ ludzie tym bardziej nie rozumieją niektórych moich zachowań, które są wynikiem autyzmu. Czasami przez to czuję się odrzucony i bardzo samotny.

Tomek, 16 lat

Jestem mamą 10-letniej Basi, która ma autyzm. Teraz dajemy radę, chociaż bywa bardzo ciężko. Największy strach budzi jednak we mnie myśl, co będzie z moją córką, kiedy mnie i męża zabraknie. DPS, szpital? Tak ma skończyć moje dziecko?

Monika, mama Basi

Wczesna diagnoza i terapia – to ich ogromnie potrzebują nasze dzieci z autyzmem. Dzięki terapii mój syn łatwiej odnajduje się w świecie i jest bardziej rozumiany, akceptowany przez innych. Wiem też, że to dla niego jedyna szansa na lepsze życie w przyszłości.

Michał, tata Marcina

Jestem mamą 4-letniego Marcela, który otrzymał w wieku 2,5 roku diagnozę - dziecięcy autyzm. Oczywiście specjaliści prywatni. Na państwowego psychiatrę czekamy od 2 lat. Marcel jest cudownym chlopcem, bardzo lubi tanczyć i się przytulać.

Marta, mama Marcela

Jestem Kasia, jestem mamą 4-letniej Izuni z ASD. Najgorsze w autyzmie jest to, że zabrał mi jakąś część dziecka. Początki były najgorsze, uczyłam się tak naprawdę mojej córki. Teraz mogę powiedzieć, że jestem już "ekspertem", lecz wciąż uczę się widzieć moje dziecko, a nie jej autyzm.

Kasia, mama Izy

Mój syn w czerwcu skończy cztery lata. Dwa miesiące temu dostaliśmy diagnozę: autyzm wczesnodziecięcy. Syn nie mówi, nie zgłasza potrzeb fizjologicznych, nie posługuje się sztućcami.... Chwilami jest bardzo ciężko, ale wiem, że trzeba walczyć o jego lepszą przyszłość, aby mógł kiedyś w miarę normalnie funkcjonować.

mama Kasia

U Szymona zdiagnozowano autyzm w wieku 2,5 lat. Do tej pory ciężko nam z postawioną diagnozą. Zostaliśmy sami sobie i szukamy cały czas oparcia i pomocy. Syn ma teraz 3 lata. Jest pogodnym uśmiechniętym przedszkolakiem. Ciężko mu znaleźć się w grupie, ma swoje ciężkie dni kiedy obydwoje z mężem mamy ochotę usiąść i płakać, bo nie wiemy co się dzieje. 

Ania, mama Szymona

Moje dziecko urodziło się jako dziecko z autyzmem i lekkim upośledzeniem umysłowym. Ale zanim doszło do orzeczenia dużo przeszłam jako matka dziecka. Dziecko płakało zawsze i wszędzie, jak wchodziło do dużych pomieszczeń i miejsc, gdzie było głośno. W przedszkolach było sześciu i dwóch szkołach podstawowych. 

mama Iga

O tym, że jestem w spektrum autyzmu, dowiedziałam się mając 39 lat. W tym czasie miałam ciekawą i dobrze płatną pracę (dzięki autystycznemu sposobowi patrzenia na świat dostrzegam rzeczy, których inni nie widzą, a w branży konsultingowej to jest dobrze wyceniane), spłacony kredyt na mieszkanie i harmonijne relacje z rodziną i znajomymi. 

Luiza

Cześć, mam na imię Natalia, mama 8 letniego Bartosza. Został zdiagnozowany w wieku 2,5 roku. Autyzm sziecięcy. Oczywiście diagnoza była prywatna, bo NFZ bardzo długo się czeka. Syn dostał szybko terapie, ale w większości prywatną.

Natalia, mama Bartosza

Jestem mamą 9-letniego Maksa. Został zdiagnozowany w wieku 8 lat. Gdy miał 4 lata wiedziałam, że coś jest nie tak, chodziliśmy od specjalisty do specjalisty. Nikt nic nie widział, ale ja czułam. Niestety nawet po diagnozie nadal jest ciężko domagać się jakiejkolwiek terapii na NFZ.

Kasia, mama Maksa

Moja córcia ma prawie 9 lat i zdiagnozowany autyzm. Diagnoza mogłaby być o wiele wcześniej, gdyby pani psycholog z Poradni, do której poszłam po pomoc zauważyła coś. Niestety powiedziała, że Natalcia jest wrażliwą dziewczynką. Co prawda w opinii opisała, iż zauważyła nadpobudliwość, echolalie, lęk, jednak nic nie wzbudziło w niej podejrzeń. 

Ewa, mama Natalii

Dzień dobry, jestem mamą czteroletniego Frania z ASD. Został zdiagnozowany ponad rok temu. Nie było to łatwe, ponieważ Franek trochę się maskował i nie zdradzał typowych objawów zaburzeń. Oboje z mężem czuliśmy jednak, że coś jest nie tak. Na chwilę obecną mały chodzi do logopedy, coraz więcej mówi i co ważne - dopasowuje słowa do sytuacji. 

Joanna, mama Frania

Urodziłem się zdrowy, super się rozwijałem, aż pewnego dnia bardzo bolały mnie uszy - tak myślała mama. Pojechała ze mną do lekarza, uszka miałem zdrowe. Laryngolog skierował mnie na inne badania, okazało się, że uszka bolą mnie za każdym razem, gdy słyszę głośną mowę, dźwięki tv, pralki do prania, szum wiatru, deszczu, burze, auta. 

Alex

Pewnego dnia byliśmy z dziećmi na dworze. Był piękny słoneczny dzień. Córka biegała z koleżanką, bawiła się, a syn - mój 10letni autysta - jak zawsze, kiedy wychodzi na podwórko, puszczał bańki mydlane i chodził w kółko machając rączkami.  

Mama Oskara

Moja Julia ma 13 lat, została zdiagnozowana rok temu i od tamtej pory nasze życie się zmieniło. Diagnoza Asperger. Julia nie chodzi do szkoły, nie ma koleżanek, nie wychodzi na dwór, stany lękowe jej nie opuszczają. Do tego wybiórczość jedzenia, nadwrażliwość słuchowa i bezsenność. 

Ewelina

Jestem mamą Mikołaja, dziś ma już 7 lat i od września pójdzie do szkoły. 🙂 On już nie może się doczekać i wciąż pyta, ile jeszcze będzie chodził do tego przedszkola, a ja... Ja jestem pełna obaw czy sobie poradzi, czy znajdzie przyjaciół itd. itp. Zazdroszczę mu jego optymiznu i beztroski, a jednoczesnie martwię żeby go nie zgubiła.

Mama Mikołaja

Mam autyzm od urodzenia, a na diagnozę przyszło czekać mi niemal pół wieku, choć pracuję i płacę skałdki ZUS, to za diagnozę muszę zapłacić 800 PLN. Po co mi ona? Aby dalej żyć lepiej, aby pomagać skuteczniej, aby móc jeszcze bardziej wspomóc moich dwóch synów z autyzmem - Antosia, 15 lat i Czarka, 19 lat. 

Eliza

Moje dziecko urodziło się jako dziecko z autyzmem i lekkim upośledzeniem umsłowym. Ale zanim doszło do orzeczenia, dużo łez przełam jako matka. Dziecko płakało zawsze i wszędzie, kiedy wchodziło do dużych pomieszczeń i miejsc, gdzie było głośno. 

Iga

Jestem mamą 10-letniego Oliwierka, w 3 urodziny dostaliśmy diagnozę: Autyzm. 1,5 roku szukaliśmy odpowiedzi na dziwne zachowania... Dużo specjalistów, jeszcze więcej badań. Nikt nie wspomniał, ze może to być Autyzm. 

Sylwia

Jestem mamą 10-letniego Maxa. Synek ma Autyzm i ADHD. Czasami jest bardzo źle, ale jest cudownym chłopcem. Szkoda tylko że szkoła tego nie rozumie

Iwona, mama Maxa

Moja historia jest banalna: syn z Zespołem Aspergera jest psychicznie dręczony, nękany i "poniewierany jak śmieć " w środowisku równolatków. Z najlepszego ucznia w klasie, staje się tym niewidocznym, który nie chce się uczyć, a szkoła staje się traumą. 

Joanna

Jesteśmy rodziną z dwójka dzieci z autyzmem dziecięcym. W Polsce nie ma tolerancji dla takich rodzin. Upomnialem się o pracę z psychologiem, po wizycie kuratorium oświaty mieliśmy donos o biciu dzieci. Obecnie jesteśmy na wokandzie sądowej

Zbigniew

Hej, jestem Oskar. Stwierdzono u mnie autyzm w 4 roku życia, a teraz mam 8 lat. Trochę inaczej postrzegam świat niż moi rówieśnicy. Moje mocne strony w nauce to matematyka i angielski a najsłabszą stroną jest czytanie. 

Oskar, 8 lat
    Ty też masz swoją historię z autyzmem? Podziel się nią z innymi!
    Dodaj historię
    Dodaj swoją historię
    Prześlij

    Powrót
    Dziękujemy za dodanie
    Twojej historii.

    Po akceptacji moderatora zostanie ona opublikowana.




    Powrót
    Nasi ilustratorzy
    Justyna Hołubowska-
    Chrząszczak

    Justyna zilustrowała historię Kuby, 5-letniego chłopca zagubionego w świecie, który jest dla niego niezrozumiały i groźny. Kuba ma autyzm, ale ani on, ani jego bliscy jeszcze o tym nie wiedzą. Chłopiec nadal czeka na diagnozę. - Projekt dla Fundacji JiM był dla mnie jednym z ważniejszych w karierze - mówi Justyna. – Pozwolił lepiej zrozumieć codzienny trud zarówno ludzi ze spektrum, jak i ich najbliższych. Jeśli swoją pracą mogę zwrócić uwagę na problemy, wspomóc edukację, to chętnie się tego podejmuję.

    Pola
    Augustynowicz

    Dla większości osób 18. urodziny to upragniony skok w dorosłość. Dla Ani, którą wychowuje tylko dziadek, to zapowiedź strasznej przyszłości spędzonej w zamkniętym zakładzie, jeżeli wcześniej nie otrzyma odpowiedniego wsparcia. Jej losy zilustrowała Pola. - Historia Ani mocno mnie poruszyła. Ania jest całkowicie zdana na pomoc innych. Ilustrując jej historię czułam dużo smutku. Zastanawiałam się, co się z nią stanie. Kto się nią zajmie? Czy ktoś się nią zajmie?

    Ola
    Dobrzyńska

    Krzysiek jest nieszczęśliwy w świecie, w którym jako osoba z autyzmem czuje się samotny i wyobcowany. To jego historię zilustrowała Ola. Jakie są jej przemyślenia po udziale w tym projekcie? - Jedną z rzeczy, która bardzo mnie poruszyła, jest ogromna samotność osób ze spektrum. Świadomość tego, czym jest autyzm ułatwi życie bardzo wielu osobom, ponieważ nigdy nie wiemy, kto w naszym otoczeniu może mierzyć się z takim wyzwaniem.

    2 Kwietnia Polska Na Niebiesko - Światowy dzień Świadomości Autyzmu

    2 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Autyzmu, ale z autyzmem spotykamy się każdego dnia. My, osoby ze spektrum, ale również nasze rodziny czy opiekunowie.

    Według Światowej Organizacji Zdrowia w Polsce jest nas już 400 tysięcy. Wraz z tymi, którzy są z nami każdego dnia, liczymy blisko 3 mln. Wszyscy czekamy na Twoją pomoc. 

    Patronat Honorowy Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy

    Patronat Honorowy Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy